บางครั้งอยากพูดอยากระบายแต่ไม่รู้จะพูดกับใคร

ก็เขียนในไดเอาแล้วกัน

มันน่าจะดีถึงแม่มิได้พูด แต่ก็ได้เขียน

เขียนบนพื้นที่ว่างๆ

ระบายความรู้สึกที่ไม่รู้จะคุยกับใคร

วันที่เราต้องร้องไห้ เสียใจ แล้วไม่มีใครรับฟัง

สี่งต่างๆที่เกิดขึ้น

เราจะไม่โทษใคร คงต้องโทษตัวเอง

ในเมื่อเราทำไปแล้ว เราก็ต้องยอมรับผลที่จะตามมา

เรา รึ เขา คนนั้นกันแน่ ที่ผิด

แต่อย่าโทษใครแลยดีกว่า

ถ้าผิดก็คงผิดทั้งสองคนมั้ง เพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่นา

เด็กผู้หญิงคนนึงต้องกลายเป็นนางมารร้ายไปซะแล้ว

เหนื่อยจังเหนื่อยมากๆ

คนที่เขาเคยดีกับเราที่สุด ตอนนี้เค้าเป็นคนที่ใจร้ายกับเราที่สุด

ในเมื่อรักมากก็เสียใจมากเหมือกัน

ชีวิตที่ผ่านมาก็เหมือนกับคนหลงทาง

เลือกทางเดินที่ผิด ผิด ผิด ผิด ผิด ผิด มากๆ

ความรักมันทำให้เราตาบอด บอดสนิท โง่ งม งาย กับความรักจอมปลอม

รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังรัก ทำไมนะ

นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ต้องเสียใจแบบนี้

รู้ว่าเจ็บ แต่ก็ทำใจไม่ได้ซักที เกลียดตัวเองจริงๆ

เราจะต้องทนอยู่อย่างนี้อีกนานแค่ไหนนะ

จะทำยังงัยให้เค้ากลับมาเหมือนเดิม